Le di la mano
y un beso en la mejilla.
Senti nervios,
casi en el estomago,
más bien en el cuello.
Le rocé el pelo,
ella me rozó el vestido.
Me senté dentro,
ella se sentó a mi lado.
Puso las manos sobre la mesa,
yo le ofrecí un cigarro.
Pidió dos copas,
de vino,
mejor rosado.
Se acercó un poco más,
olí el perfume.
Me miro un segundo,
después también.
Le miré los labios,
después la piel.
Me dejó cogerle la mano,
me dio un abrazo.
Brindamos,
fumamos.
Empezamos a hablar,
y en silencio escuchas y piensas,
y mientras me habla se pregunta
que imagino yo,
si ella supiera,
en cada palabra le desabrocho un botón.
Dónde estamos,
en que lugar exactamente,
lejos de casa?
Esta al cruzar la Rambla.
Te invito a otra.
Me parece bien,
a ver que me dices después.
Como volverás a casa,
andando, en coche o yo que se,
es un poco tarde ya quédate,
no iré muy rápido,
le diré que no,
pero si sale a despedirse y se queda callada,
entonces le diré que mejor mañana,
mejor irse mañana,
y dormiré bajo la misma sabana
con miedo a rozarla,
y medio dormidas y queriendo
se acercaran las ganas
y las ganas con las ganas
el desayuno tal vez en la cama
y así, de nuevo, otra vez,
un principio más
que contar,
la segunda vez ya no volaran las horas,
las horas querrán dormir.
Vistas de página en total
jueves, 12 de abril de 2012
Sombra.
Sombra,
que manchas el suelo que ando y deshando,
sombra que enfías el lado de mi cama dónde luego descansa mi espalda,
sombra que te burlas del sol.
Sombra,
que me mientes todo el tiempo,
que no es cierto que quieras cuidar de mi,
sinó decirle a todo el mundo dónde estoy,
que nunca me ser, que no quieres que esté.
Sombra,
que te escondes bajo el agua,
y convences al silencio para que no me deje hablar,
que me quitas los zapatos
que no te vas jamás.
que manchas el suelo que ando y deshando,
sombra que enfías el lado de mi cama dónde luego descansa mi espalda,
sombra que te burlas del sol.
Sombra,
que me mientes todo el tiempo,
que no es cierto que quieras cuidar de mi,
sinó decirle a todo el mundo dónde estoy,
que nunca me ser, que no quieres que esté.
Sombra,
que te escondes bajo el agua,
y convences al silencio para que no me deje hablar,
que me quitas los zapatos
que no te vas jamás.
Y si.
Y si estoy,
y si te escucho,
y si hablo,
y si te aprecio,
y si contesto,
si escribo o
pienso
es por amor a mi misma,
porqué todo vuelve,
porqué si te diera algo dañino,
daño tendría que sentir yo primero.
Pero son esas cadenas invisibles
con las que no te vi rodearme,
porqué confié cuando ya no había lugar para confidencias,
porqué ahora ya existe sombra
y no podrías imaginar volverme a conocer,
de cero y de nuevo.
Absolutamente
Que no llega, que no puede ser, que no es el momento, que se pasan las horas, que ahora no quieres, que es un capricho, que no me correspondes, que esto ya me ha pasado antes, que nunca habrá otra igual, que esperaré por ti, que aunque tu no quieras aquí yo estaré.
[...]
-Déjalo.
-El tren se fue y yo voy en él.
Como te voy a alcanzar?
-No quiero que me alcances.
-Déjalo.
-Déjalo por favor.
-Déjame. No me has perdido. Yo me fui.
[...]
No importa, aquí te esperaré.
- Nunca volveré porqué sola me quiero, sola es mejor, mucho mejor, absolutamente mejor.
No puede ser que no quede nada.... yo te puedo hacer recordar...
-Absolutamente nada.
[...]
-Déjalo.
-El tren se fue y yo voy en él.
Como te voy a alcanzar?
-No quiero que me alcances.
-Déjalo.
-Déjalo por favor.
-Déjame. No me has perdido. Yo me fui.
[...]
No importa, aquí te esperaré.
- Nunca volveré porqué sola me quiero, sola es mejor, mucho mejor, absolutamente mejor.
No puede ser que no quede nada.... yo te puedo hacer recordar...
-Absolutamente nada.
-Absolutamente.
viernes, 30 de marzo de 2012
A la gente que quiere dar lecciones y su orgullo no les permite aprender lo que quisieran enseñar : madurez
Si quieres dedicarte a la enseñanza ante todo debes estar dispuesto a aprender.
No sólo eso. Aprender de ti, de mí, y sobretodo de los demás.
Si quieres enseñarle algo a alguien asegúrate de que lo que haces no tiene que ver con dar lecciones,
ni tampoco que al hacerlo te sientas mejor que nadie. Asegúrate sobretodo que tu y el que quiere aprender os sintáis bien, que bajo ningún concepto le haces daño con lo que le vas a enseñar.
Trata de fortalecer las expectativas que tienes acerca de la otra persona y lo que va a aprender, pero sobretodo encárgate de hacérselo saber.
Se justo, sobretodo justo y no juzgues. Nada de dar consejos, eso es dar lecciones.
Sugiere, proponle cosas, y ante todo no olvides mencionarle que es lo que puede mejorar, jamás lo que ha hecho mal.
Por último jamás le hables con condescendencia, como si los errores sólo fueran cosas de aprendices y como si tú jamás pudieras llegar a cometerlos. Eso es mentir, eso es engañarle. A ti siempre te quedará algo por aprender.
Si quieres enseñarle algo a alguien, sobretodo habla con ese alguien, vive con él, escúchale, hazle participe, experimenta con él, reflexionad juntos, ponte en su lugar y haz que él se ponga en el suyo, comparte tus ideas con él y pídele que comparta las suyas contigo.
Sobretodo, lo más importante, respetale y no le subestimes, porqué... ¿Qué clase de persona pretende hacer que otro aprenda con exigencias y juicios?¿Qué clase de persona enseñar pensando que ya no tiene nada que aprender?¿ Qué clase de persona enseña pensando que posee una verdad inamovible?
Sólo los que aún tienen mucho que aprender sobre querer aprender...
No sólo eso. Aprender de ti, de mí, y sobretodo de los demás.
Si quieres enseñarle algo a alguien asegúrate de que lo que haces no tiene que ver con dar lecciones,
ni tampoco que al hacerlo te sientas mejor que nadie. Asegúrate sobretodo que tu y el que quiere aprender os sintáis bien, que bajo ningún concepto le haces daño con lo que le vas a enseñar.
Trata de fortalecer las expectativas que tienes acerca de la otra persona y lo que va a aprender, pero sobretodo encárgate de hacérselo saber.
Se justo, sobretodo justo y no juzgues. Nada de dar consejos, eso es dar lecciones.
Sugiere, proponle cosas, y ante todo no olvides mencionarle que es lo que puede mejorar, jamás lo que ha hecho mal.
Por último jamás le hables con condescendencia, como si los errores sólo fueran cosas de aprendices y como si tú jamás pudieras llegar a cometerlos. Eso es mentir, eso es engañarle. A ti siempre te quedará algo por aprender.
Si quieres enseñarle algo a alguien, sobretodo habla con ese alguien, vive con él, escúchale, hazle participe, experimenta con él, reflexionad juntos, ponte en su lugar y haz que él se ponga en el suyo, comparte tus ideas con él y pídele que comparta las suyas contigo.
Sobretodo, lo más importante, respetale y no le subestimes, porqué... ¿Qué clase de persona pretende hacer que otro aprenda con exigencias y juicios?¿Qué clase de persona enseñar pensando que ya no tiene nada que aprender?¿ Qué clase de persona enseña pensando que posee una verdad inamovible?
Firmado: Una que aprende de lo que aprenden los demás
martes, 27 de marzo de 2012
Mi rincón favorito.
Me enamoré y me enamoro,
espalda, espalda, espaldame.
Y difícilmente podrá eso cambiar,
y de ninguna manera podría dejar que cambiara.
Espalda, espalda, espaldame.
Y con agua y sin ropa,
y con nombre y sin rostro,
con esa parcela se conforman mis dedos.
Y un dibujo de tinta, flores, flores y más flores,
has hecho aquí mi pequeño jardín.
Me enamoré y me enamoro,
espalda, espalda, espaldame.
Un camino trazado, sin lugar donde perderse,
un principio y un fin,
pequeños desniveles,
así subir, así bajar,
como soplen hoy los vientos,
como llegue el agua del mar,
adónde pararan mis dedos,
adónde se llevará mi cuerpo.
Espalda, espalda, espaldame.
Infieles
Mucho antes de estar acompañados,
mucho antes de sentirnos solos,
incluso cuando buscamos el amor hambriento,
o cuando nos dejamos comer,
escapamos a otro mundo.
Algunos escapan con su cabeza, otros arrastran los pies,
otros ayunan palabras y otros bobos abandonan el sueño.
Mucho antes de estar acompañados,
mucho antes de sentirnos solos,
incluso cuando buscamos amor hambriento,
o cuando nos dejamos comer,
nos mudamos de casa.
Algunos con equipaje y otros con lo puesto,
muchos cogidos de la mano y pocos consigo mismo,
a lo ancho y a lo largo,
mucho antes de enamorarnos y después también,
hay un camino al lado,
que nos devuelve al mismo lugar,
a ese mucho antes
y a ese mucho después,
al momento que tenía que llegar,
porqué ver el tiempo pasar sólo es divertido
cuando sabemos, queremos, deseamos y desesperamos,
por ver la vida cambiar.
Y cambia la vida, y cambia el amor,
y ese es el juego, y ese es el cambio,
y esa la velocidad del tiempo.
mucho antes de sentirnos solos,
incluso cuando buscamos el amor hambriento,
o cuando nos dejamos comer,
escapamos a otro mundo.
Algunos escapan con su cabeza, otros arrastran los pies,
otros ayunan palabras y otros bobos abandonan el sueño.
Mucho antes de estar acompañados,
mucho antes de sentirnos solos,
incluso cuando buscamos amor hambriento,
o cuando nos dejamos comer,
nos mudamos de casa.
Algunos con equipaje y otros con lo puesto,
muchos cogidos de la mano y pocos consigo mismo,
a lo ancho y a lo largo,
mucho antes de enamorarnos y después también,
hay un camino al lado,
que nos devuelve al mismo lugar,
a ese mucho antes
y a ese mucho después,
al momento que tenía que llegar,
porqué ver el tiempo pasar sólo es divertido
cuando sabemos, queremos, deseamos y desesperamos,
por ver la vida cambiar.
Y cambia la vida, y cambia el amor,
y ese es el juego, y ese es el cambio,
y esa la velocidad del tiempo.
martes, 6 de marzo de 2012
Las dimensiones del fracaso.
En una película norteamericana,
en blanco y negro,
blanco,
sin trabajo,
sin mujer,
un hombre herido,
o a punto de morir,
a su hijo le decía:
"No hay hombre fracasado mientras le queden amigos"
en blanco y negro,
blanco,
sin trabajo,
sin mujer,
un hombre herido,
o a punto de morir,
a su hijo le decía:
"No hay hombre fracasado mientras le queden amigos"
De las cosas que callo, que pude contar y no quise.
Ciego de amor,
amor tonto,
que no se vale de un sentido
porqué cree vivir así más.
Todo lo que se pierde en nombre del amor,
todo ese sacrificio inmenso,
quién os habrá enseñado a renunciar
para ser feliz?
en qué momento creísteis que la mentira con silencio se cura
y el amor con apariencia se crece?
Ciego el amor,
deja de serlo,
tontos de amor no viven,
de amor se mueren.
Jo mai et faré un petó.
Jo mai et faria un petó
perquè els vendries,
perquè els voldries
per engalanar els somnis
i després me'ls faries fora.
Jo mai et faria un petó,
perquè no saps tot el que valen,
els petons d'amagat,
els que fa l'avi al nèt,
els petons dels amants
i els de casament,
els petons als nedons
y al gos Rodó.
Jo mai et faria un petó
perquè tu mai n'has fet cap ningú,
i això no pot ser cert,
perquè no saps tot el que valen
mai jo te'n faré.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)



